Problemy ze wzrokiem zaczęły się w szkole podstawowej. Z początku wada była niewielka, a ja dostałam okulary. Okulary, których szczerze nie znosiłam. Czułam się w nich brzydka i było mi wstyd, że muszę je nosić, więc tego nie robiłam. Zakładałam je jedynie do filmów z napisami, jak nie mogłam czegoś rozczytać z tablicy, no i do książek i komputera. Zresztą okulary mi ciągle przeszkadzały. Wiadomo, że dzieci są wulkanami energii, biegają, szaleją na placach zabaw, na trzepakach (przynajmniej za moich czasów tak było), więc pingle mi jedynie wadziły. W związku z tym moja wada zaczęła się szybko pogłębiać. Widziałam coraz gorzej.
W gimnazjum mój wzrok pozostawiał wiele do życzenia, mimo to, dalej nie nosiłam okularów. Ciągle mrużyłam oczy, żeby wiedzieć gdzie idę, z kim rozmawiam i jaką ta osoba ma minę. Wtedy, wraz z moimi rodzicami, uznaliśmy że lepszym rozwiązaniem dla mnie będą soczewki. Udaliśmy się na badanie, wraz z dobraniem soczewek i tak oto, jesteśmy nierozłączni od prawie 10 lat.
